DZIEDZINY ZASTOSOWANIA

Trudności psychomotoryczne to opóźnienia w wykonywaniu gestów, których przyswajanie i koordynacja nie wymagają wyjaśnień kulturowych, ani też nie muszą być nauczane w procesie edukacji, lecz nabywane są niejako “naturalnie” z czasem (na przykład : chodzenie, bieganie, skakanie, wystukiwanie rytmu stopą lub palcami). Ich przeciwieństwem są gesty odnoszące się do praksji, które opanowuje się kulturowo (na przykład : jedzenie przy pomocy sztućców).

Trudności psychomotoryczne dotyczą więc wykonywania gestów mających charakter ogólny . Na przykład, dzieci z tego typu trudnościami będą niezdolne do koordynacji ruchów rąk i nóg w trakcie pływania, będą biegać w nieskoordynowany sposób, będą miały problem z utrzymaniem równowagi stojąc na jednej nodze lub schodząc po schodach. Zaburzenia koordynacji powiązane są z zaburzeniami o typie dysleksji, choć w różnym stopniu.

Ucho jest nie tylko organem zmysłu odbierającym dźwięki. Odgrywa ono również ważną funkcję motoryczną dzięki organowi ucha wewnętrznego zwanego przedsionkiem. Rolą przedsionka jest nadzorowanie mechanizmów równowagi. Oddziałując bezpośrednio na przedsionek Metoda TOMATISA oddziałuje bezpośrednio na napięcie mięśniowe, a tym samym na utrzymanie postawy i trudności w lateralizacji. Ponadto, łącząc się z wieloma innymi ośrodkami mózgu, system przedsionkowy odgrywa ważną rolę w mechanizmach rytmu i koordynacji. W rezultacie Metoda Tomatisa może skutecznie wpływać na eliminację trudności w koordynacji ruchów i utrzymania rytmu.
Wreszcie, łącząc się z korą mózgową przedsionek jest silnie powiązany ze zdolnością przemieszczania się w przestrzeni oraz tworzeniem schematu własnego ciała. Dlatego polem zastosowania Metody TOMATISA są również zakłócenia w przestrzeni i schemacie cielesnym.